Toen ik hier begon, gaf ik leiding aan een team van vier woonbegeleiders. Nu werken er dertig mensen in verschillende vormen van ambulante zorg. Daaronder valt ook ‘10’ voor Toekomst, ons programma voor gezinsbegeleiding. Een groot verschil met de afdeling Maatschappelijke Dienstverlening, is dat we hier afgerekend worden op cijfers, productie. Dat moet ook wel, want er gaat veel geld in om. Ik probeer ervoor te zorgen dat mijn medewerkers ondanks alles hun werk met plezier kunnen doen. Ik beschouw het als mijn missie om hen met hun specifieke talenten tot hun recht te laten komen. Ze hebben een zware taak. Het is niet niks om steeds weer bij mensen aan te bellen zonder te weten wat je daar aan zult treffen aan chaos en onrust.

In 2005 hadden we veertig cliënten, nu tweehonderd. Het is ook de trend binnen de zorg dat er meer ambulant gewerkt wordt: laat mensen zo veel mogelijk in hun thuissituatie. Ik ben van oorsprong maatschappelijk werker, maar toen we ‘10’ voor Toekomst er bij kregen, ging er een wereld voor me open. De doffe ellende, de opeenstapeling van problemen die je dan tegenkomt: schulden, spanningen, een dreigende huisuitzetting, en dat met al die kinderen. Als je dan toch kunt insteken en die gezinnen zo zelfstandig mogelijk kunt laten wonen, is dat heel mooi. Soms moet je toegeven dat het niet gaat, maar ik ben ambitieus en meestal lukt het. Het is ook een kwestie van mouwen opstropen. We komen in gezinnen waar je tot je knieën in het afval moet. Dan ga je niet wachten op een indicatie of hulp van buitenaf, nee: direct samen opruimen! Dat is typisch Leger des Heils.
 

Terug