"Alles is hier anders"
Anne-Marie Zwaan over De Harscamp, verpleeghuis voor dak- en thuislozen
Al tijdens haar opleiding ontwikkelde Anne-Marie Zwaan (44) een voorliefde voor verslavingszorg. ‘Dat bijzondere gedrag is zo boeiend.’ Na vier jaar in de sector vond ze de meest bizarre dingen normaal en wilde ze wat anders. Ze werd wijkverpleegkundige, daarna avondhoofd in een verpleeghuis, totdat ze in korte tijd haar vader en een vriendin verloor. Anne-Marie had genoeg ziekte van dichtbij meegemaakt en wilde de zorg uit. Ze volgde een opleiding tot coach en werd hoofd opleiding … in een verpleeghuis. Toen begon het toch weer te kriebelen. Als teamleider in de Harscamp (Baarn) keerde ze terug naar haar ‘ambacht’.
Met deze baan viel alles als een puzzel in elkaar: de complexe doelgroep, de verpleging, het leidinggeven. Het klikte aan alle kanten, ook met het team. Samen hebben we er een goede tent van gemaakt. Daarvoor moesten wel wat stappen gezet worden. We verzorgen hier ernstig zieke dak- en thuislozen, cliënten waarbij je je goed bewust moet zijn van je mogelijkheden en onmogelijkheden. Men was hier gewend vanuit intuïtie te werken. Dat is een krachtig instrument, maar je moet het wel professionele handvatten geven: kennis van psychiatrische ziektebeelden, vaardigheden in het omgaan met verslaafden, enzovoort. Die slag hebben we gemaakt.
Onze cliënten hebben nogal wat te verstouwen gehad. Ze hebben veel aandacht nodig. Maar als verzorger moet je wel de regie houden. Als team hebben we ons daarom een tijdje in het thema ‘Afstand en nabijheid’ verdiept. Een spannend proces, ook omdat hier veel vrouwen werken en cliënten daar soms op inspelen. We hebben onder meer geleerd niet de rol van ouder in te nemen – ‘jij mag dit of dat niet’ – maar hen steeds als volwassene aan te spreken op wat ze kunnen. En dat werkt. Nu leren we door aan de hand van het thema ‘Eenheid in verscheidenheid’, over persoonlijke competenties en hoe we elkaar aanvullen.